ફૂલ કેવું મૂક ધરી જાય સુવાસ,
નદી અર્પે નીર કિન્તુ કરે શોર ન ખાસ;
ધરિત્રી ધારણ કરે છે કરોડો જીવો,
માનપત્ર છતાં ન માગે, સૂર્યને અવકાશ
શાંત સેવા બોલવાનો નથી, રમતાં રાસ
કરોડો કિરણે પ્રદાન કરે સદાય પ્રકાશ.
ઉષાસંધ્યા રાતદિન ને ઋતુતણો ક્રમ આ
નિરંતર ચાલ્યા કરે, કલકલ વહે ઝરણાં;
પર્વતો મૂંગા ઊભા છે ધ્યાનને ધારી,
પવન ને વર્ષા કરે છે ખેલ શા ભારી !
પોતપોતાના જ કર્મે મસ્ત છે સઘળાં,
શાંત સંવાદી કરે સંસારને સઘળાં.
શાંત સંવાદી થઈને તેમ શ્વાસ લઉં,
તમારી આરાધનાનો મૂક અર્ઘ્ય થઉં !
(૨૭-૭-૧૯૫૮, રવિવાર)
– © શ્રી યોગેશ્વરજી